Hakan UZUNER » Cozumpark.Com

IPTables konusunda yeterince bilgi verdiğimi umuyorum. Artık iptables yapılandırması sırasına kullanacağımız Red Hat yâda Fedora işletim sistemlerinde, iptables işlemlerinin nasıl çalıştığına göz atalım.

Red Hat ve Fedora işletim sistemleri üzerinde iptables paketi aksini belirtmediğiniz sürece kurulu gelir. Eğer iptables’ı sistemin açılışı sırasında otomatik olarak başlatmaya ayarladı iseniz o zaman her başlangıç esansında sistem /etc/sysconfig/iptables dosyasını okuyarak, gerekli kuralların çalışmasını sağlar.

/etc/sysconfig/iptables dosyası otomatik olarak system-config-securitylevel programı tarafından oluşturulur. Her defasından system-config-securitylevel kullanılarak yapılan değişiklikler /etc/sysconfig/iptables dosyasına kayıt edilir.

Red hat yada Fedora işletim sistemleri üzerinde iptables kurallarını direkt olarak /etc/sysconfig/iptables dosyasına yazabilirsiniz. Ancak bu pek önerilen bir durum değildir. Iptables kurallarını en güzel yazmanın yolu, bir script dosyası hazırlayarak, bu script dosyası aracılığı ile iptables kurallarını oluşturmanızdır. Yazdığınız script’i çalıştırmadan önce iptables servisini durdurmanız gerekmektedir. Bu işlemleri nasıl yapacağımızı makalenin ilerleyen bölümlerinde göstereceğim.

Sisteminizde çalışan kuralları görmek için service iptables status komutu kullanılır. Yaratmış olduğumuz iptables kurallarını kayıt etmek için ise service iptables save komutu kullanılır. Bu komut çalıştırıldığında iptables kuralları otomatik olarak /etc/sysconfig/iptables dosyasına yazılır.

Kurallarımız kayıt etmemizin diğer bir yolu da iptables-save komutunu kullanmaktır. iptables-save komutu –c anahtarını kullanarak otomatik olarak /etc/sysconfig/iptables dosyasına kuralları kayıt eder. Eğer ikinci bir yedek istersek dosyanın adını değiştirerek, ayrı bir dosyaya da yedek alabiliriz.

#iptables-save –c  > /etc/sysconfig/iptables

Kayıt edilen kuralların geri yüklenmesi iptables-restore komutu ile yapılır.

#iptables-restore < /etc/sysconfig/iptables

Iptables konusunda bir hayli bilgi yüklemesi yaptık. Artık örnek bir yapılandırma yapabiliriz. Örnek yapılandırmamızı BÖLÜM 6 da anlatmaya çalışacağım. Örneğimizde adet iptables güvenlik duvarı, Web sunucumuz ve iç ağımızdan oluşan bir yapı olacak. Eğer buraya kadar sabırlı bu makaleyi okuduysanız o zaman BÖLÜM 6 daki örneğimizi kolayca gerçek hayatta uygulayabilirsiniz.

Artık internet bağlı bir sistemde gerçek bir IPTABLES örneği verebiliriz. Aşağıda vereceğimiz örnek IPTABLES kullanarak yerel ağımızı ve Web sunucumuzu dışarıdan gelecek saldırılar karşınsında önleme görevi üstlenecek. Direkt olarak komut satırı yerine, bir script yazarak IPTABLES kurallarımızı oluşturacağız.

Yapımızdan biraz bahsedecek olursak, Güvenlik duvarı görevini üstlenmiş bir adet sunucumuz var. Bu sunucumuz üzerinde iki adet ağ kartı bulunmakta, eth0 ve eth1 . eth1 üzerinden yerel ağımıza bağlanıyoruz, eth0 ise internet çıkışımız. İç ağımız 192.168.0.0 ağı ve domain adımız zanzare.com (İtalyanca da sivrisinek anlamına geliyor). İki adet internet adresimiz var, 10.0.0.1 ve 10.0.0.2( Sadece örnek için bunları kullanıyorum. Siz Internet sağlayıcınız tarafından size verilen IP’leri kullanmanız gerek). Güvenlik sunucumuz ağımız için geçerli ağ geçidi olarak çalışmakta. Web sunucumuzun eth0 üzerindeki IP adresi 10.0.0.2.

Güvenlik sunucumuzun yapacaklarını sıralarsak;

Dış ağ adresli tüm isteklerin, iç ağa geçmesini engelle

Dış ağdan gelen ve iç ağ adresi olan tüm istekleri engelle ancak iç ağ adresleri eth1 üzerinden gelen isteklere izin ver

Localhost adresli tüm dış ağ isteklerini hem eth0 hem de eth1 üzerinde engelle

Güvenlik duvarı arkasındaki kullanıcıların mesajlarına izin ver(localhost ağ birimi üzerinde)

Web sunucusu ile haberleşmeye izin ver.

İç ağdan web sunucusu ile hali hazırda yapılmış bağlantılara izin ver.

Web sunucusundan direkt olarak iç ağa bağlantı yapılmasını engellle

Dışarıdan yapılmış ESTABLISHED yada RELATED bağlantılara izin ver.

Güvenlik duvarı ile dış dünyanın ICMP paketleri dışındaki ESTABLISHED ve RELATED bağlantılarına izin ver.

Dışarıdan yapılacak yeni bağlantıları engelle

İç ağdan güvenlik duvarına yâda güvenlik duvarından iç ağa bağlantılara izin ver.

Ip maskeleme yaparak iç ağın internete çıkmasına izin ver.

ICMP Ping ve Destination Unreachable paketlerine izin ver. Diğerlerini iptal et.

Güvenlik duvarlarını yapılandırmadan önce hangi işlemleri yapacağımızı bir liste halinde yazarsak, kuralların oluşturulması esnasında işimiz oldukça kolaylaştıracaktır.

Güvenlik duvarı olarak yapılandıracağınız sisteme root kullanıcısı olarak giriş yapın ve zanzare.sh adında bir dosya yaratın. Bu dosya içersine aşağıdaki kuralı ister yazarak isterseniz kopyala-yapıştır işlemi ile yazabilirsiniz.

# Ic network adresi eth1 üzerinde 192.168.0.0

# web sunucusu adresi 10.0.0.2

# IP forwarding kapat

echo 0 > /proc/sys/net/ipv4/ip_forward

# Tum kurallari temizle

iptables -F INPUT

iptables -F OUTPUT

iptables -F FORWARD

# Geçerli kuralları oluştur

iptables -P INPUT DROP

iptables -P OUTPUT ACCEPT

iptables -P FORWARD ACCEPT

# İç ağda diş ağ adresli tüm paketleri engelle

iptables -A INPUT -j LOG -i eth1 ! -s 192.168.0.0/24

iptables -A INPUT -j DROP -i eth1 ! -s 192.168.0.0/24

iptables -A FORWARD -j DROP -i eth1 ! -s 192.168.0.0/24

#eth1 haricinde dis agdan gelen ic ag adresli paketleri engelle

iptables -A INPUT -j DROP ! -i eth1 -s 192.168.0.0/24

iptables -A FORWARD -j DROP ! -i eth1 -s 192.168.0.0/24

#lo arayüzü haricindeki tüm ağ birimlerinde localhost adresli tüm paketleri engelle

iptables -A INPUT -j DROP -i ! lo -s 127.0.0.0/255.0.0.0

iptables -A FORWARD -j DROP -i ! lo -s 127.0.0.0/255.0.0.0

#İç ağdan gelen kullanıcılara izin ver

iptables -A INPUT -j ACCEPT -i lo

#Web sunucusu ile bağlantı kurulmasına izin ver

iptables -A INPUT -j ACCEPT -p tcp -i eth0 –dport www -s 10.0.0.2

#Web sunucu ile iç ağdan ESATBLISH durumundaki bağlantılara izin ver

iptables -A INPUT -m state –state ESTABLISHED, RELATED -i eth0 -p tcp –sport www -s 10.0.0.2 -d 192.168.0.0/24 -j ACCEPT

#Web sunucusundan iç ağa yeni bağlantıları engelle

iptables -A OUTPUT -m state –state NEW -o eth0 -p tcp –sport www -d 192.168.0.0/24 -j DROP

#RELATED ve ESTABLISHED diş bağlantılara izin ver

#Dış bağlantıların ICMP paketleri hariç firewall ile bağlantı kurmasına izin ver

iptables -A INPUT -m state –state ESTABLISHED, RELATED -i eth0 -p ! icmp -j ACCEPT

#Dışarıdan yeni bağlantı yapılmasına izin verme

iptables -A INPUT -m state –state NEW -i eth0 -j DROP

iptables -A FORWARD -m state –state NEW -i eth0 -j DROP

#iç ağdan güvenlik duvarına yâda güvenlik duvarından iç ağa bağlantılara izin ver

iptables -A INPUT -j ACCEPT -p all -i eth1 -s 192.168.0.0/24

#IP maskeleme ile ic makinelerin internete çıkmasına sağla

iptables -t nat -A POSTROUTING -o eth0 -j MASQUERADE

#ICMP Ping ve Destination Unreachable mesajlarına izin ver

#Diger ICMP paketlerini INPUT ve DROP kurallar ile engelle

iptables -A INPUT -j ACCEPT -p icmp -i eth0 –icmp-type echo-reply -d 10.0.0.1

iptables -A INPUT -j ACCEPT -p icmp -i eth0 –icmp-type echo-request -d 10.0.0.1

iptables -A INPUT -j ACCEPT -p icmp -i eth0 –icmp-type destination-unreachable -d 10.0.0.1

#IP Forwarding opsiyonunu aç

echo 1 > /proc/sys/net/ipv4/ip_forward

Eğer ne yaptığımızı grafik olarak göstermeye çalışırsak;

Eğer komut satırına iptables –L –n komutunu girerseniz aşağıdaki çıktıyı almanız gerekir.

[root@server ~]# iptables -L -n

Chain INPUT (policy DROP)

target     prot opt source               destination

LOG        all  — !192.168.0.0/24       0.0.0.0/0           LOG flags 0 level 4

ACCEPT     all  –  192.168.2.0/24       0.0.0.0/0

DROP       all  — !192.168.0.0/24       0.0.0.0/0

DROP       all  –  192.168.0.0/24       0.0.0.0/0

DROP       all  –  127.0.0.0/8          0.0.0.0/0

ACCEPT     all  –  0.0.0.0/0            0.0.0.0/0

ACCEPT     tcp  –  10.0.0.2             0.0.0.0/0           tcp dpt:80

ACCEPT     tcp  –  10.0.0.2             192.168.0.0/24      state RELATED,ESTABLISHED tcp spt:80

ACCEPT    !icmp –  0.0.0.0/0            0.0.0.0/0           state RELATED,ESTABLISHED

DROP       all  –  0.0.0.0/0            0.0.0.0/0           state NEW

ACCEPT     all  –  192.168.0.0/24       0.0.0.0/0

ACCEPT     icmp –  0.0.0.0/0            10.0.0.1            icmp type 0

ACCEPT     icmp –  0.0.0.0/0            10.0.0.1            icmp type 8

ACCEPT     icmp –  0.0.0.0/0            10.0.0.1            icmp type 3

Chain FORWARD (policy ACCEPT)

target     prot opt source               destination

DROP       all  — !192.168.0.0/24       0.0.0.0/0

DROP       all  –  192.168.0.0/24       0.0.0.0/0

DROP       all  –  127.0.0.0/8          0.0.0.0/0

DROP       all  –  0.0.0.0/0            0.0.0.0/0           state NEW

Chain OUTPUT (policy ACCEPT)

target     prot opt source               destination

DROP       tcp  –  0.0.0.0/0            192.168.0.0/24      state NEW tcp spt:80

[root@server ~]#

Iptables ile yazdığım makale serisinin sonuna gelmiş bulunuyoruz. Umarım yazdıklarım size iptables’ın nasıl kullanılacağı ile ilgili bilgi vermiştir. Bir başka Linux makalesinde görüşmek üzere.

Kaynaklar

www.netfilter.org

McGrawHill – Fedora Core 7 and Red Hat Enterprise Linux – Richard PETERSON

www.redhat.com

Kaynaklar

www.netfilter.org

McGrawHill – Fedora Core 7 and Red Hat Enterprise Linux – Richard PETERSON

www.redhat.com

Erdal YAZICIOĞLU

Zincir kurallarını değiştirmek yada zincire yeni bir kural eklemek için iptables komutu kullanılır. Örneğin iptables –A zincire yeni kural eklerken, iptables –D komutu zincirden kural siler.  Bir kuralı değiştirmek için iptables –R komutu kullanılır. Iptables komut listesi aşağıdaki tabloda verilmiştir.

IPTABLES SEÇENEKLERİ

Iptables ile birlikte birçok değişik seçenek gelir. Örneğin, TCP –syn seçeneği SYN paketlerini kontrol eder. ICMP –icmp-type seçeneğini ping işlemlerinde kullanılan ICMP paketlerini belirlemede kullanılır. –limit seçeneğini ile tanımlanan zaman içerisinde aynı paketlere limit koyabilirsiniz.

Aşağıdaki örnekte kaynak adresi 192.168.184.128 gelen tüm paketler –j ACCEPT hedefi kullanılarak kabul edilecektir.

#iptables –A INPUT –s 192.168.184.128 –j ACCEPT

PAKETLERİN KABULÜ ve REDEDİLMESİ (ACCEPT&DROP)

Iptables içerisinde iki adet geçerli hedef vardır. DROP ve ACCEPT. Diğer hedefler, REJECT gibi, kullanıcı tanımlı olabilirler.  Zincirleri yönetmek için iptables içerisinde iki adet özel hedef bulunur, RETURN ve QUEUE. RETURN zincirin sonuna gelindiğini belirler ve başlağı zincirin başına döner. QUEUE ise paketleri kullanıcı alanına gönderir. Aşağıdaki örnekte www.btjunkie.org kaynak adresli tüm paketlerin red edilme örneği verilmiştir.

#iptables  -A INPUT –s www.btjunkie.org –j DROP

Bir kuralın ters çalışması için ! işareti kullanılır. Örneğin, belirlenen bir IP dışında, gelen tüm paketleri kabul etmek için –s anahtarından önce ! işareti kullanılır. Aşağıdaki örnekte 192.168.184.128 adresi haricindeki tüm adreslerden gelen paketler kabul edilemektedir.

#iptables  -A INPUT –j ACCEPT ! –s 192.168.184.128

Herhangi bir adresi DNS adı yada IP adresini kullanarak belirleyebilirsiniz. IP adres aralığı için ağ IP sayısını ve ağ IP maskesi kullanılır. IP maskesi, ip adresi olabileceği gibi, IP maskesini tamamlayan bit sayısı da olabilir. Örneğin192.168.0 ağında bulunan tüm adresler 192.168.0.0/255.255.255.0 yada 192.168.0.0/24 olarak tanımlanabilir. Herhangi bir adres belirtmek için ise 0.0.0.0/0.0.0.0 yada 0/0 kullanır. Geçerli olarak eğer –s ve –d anahtarları kullanılmamış ise yazılan kural tüm adresler için geçerli olacaktır. Aşağıdaki örnekte 192.168.0.0 adresinden gelip, ağımızda herhangi bir adrese giden paketlerin kabülü gösterilmektedir.

#iptables –A INPUT –s 192.168.0.0/24 –j ACCEPT

Iptables kuralları genelde diğer ağlara bağlı ağ birimlerine uygulanır. Internete direkt bağlı olan sistemlerde genelde iki ağ birimi bulunur, eth0 ve lo(lopback). Modem kullanılarak yapılan bağlantılarda arayüz ppp0 olarak adlandırılır. Iptables kurallarında –i anahtarını kullanarak sadece INPUT ve FORWARD zincirlerinde kural atanacak ağ birimi belirtilir.  Dışarıya giden trafik için –o anahtarı OUTPUT ve FORWARD zincirleri ile kullanılır. Daha sonra gelen ve giden paketler için belirlen ağ birimine kurallar tanımlanır.

#iptables –A INPUT –j DROP –i eth0 –s 192.168.0.45

#iptables –A INPUT –j ACCEPT –i lo

KULLANICI TANIMLI ZİNCİRLER(CHAINS)

Iptables, FORWARD ve INPUT zinciri içerisindeki kuralları ayrı ayrı değerlendirir. Biraz daha açarsak, eğer belirli bir adresten gelen tüm paketleri engellemek isteniyor ise, hem FORWARD hem de INPUT zincirleri içerisinde bu kurallar tanımlanmalıdır.

#iptables –A INPUT –j DROP –i eth0 –s 192.168.0.45

#iptables –A FORWARD –j DROP –i eth0 –s 192.168.0.45

Bu tür durumlarda kuralların tekrar tekrar yazılmaması için kullanıcı tanımlı zincirler oluşturulur. Oluşturulan kullanıcı tanımlı zincirler içerisine yazılan kuralları daha sonra gerekli zincir içerisine dahil edilerek çalıştırılır.

#iptables –N gelen_paketler

#iptables –A gelen_paketler –j DROP –i eth0 –s 192.168.0.45

#iptables –A gelen_paketler –j ACCEPT –i lo

#iptables –A FORWARD –J gelen_paketler

#iptables –A INPUT –j gelen_paketler

ICMP PAKETLERİ

Güvenlik duvarları üzerinde genelde sistem yöneticileri ICMP(Internet Control Message Protocol) paketleri engellerler.  Ancak sistemlerimiz üzerinde, ping,traceroute gibi işlemler için bazı ICMP paketlerine izin vermemiz gerekir. Eğer gerekli ICMP paketlerine izin verilmez ise DNS sorgulama işlemlerinde problemler yaşanır.  Iptables üzerinde –icmp-type opsiyonu kullanarak, bu paketlere izin verebilirsiniz. Aşağıdaki örneklerde 0,8 ve 3 numaralı echo-reply,echo-request ve destination-unreachable mesajlarına nasıl izin verileceği gösterilmektedir.

iptables -A INPUT -j ACCEPT -p icmp -i eth0 –icmp-type echo-reply -d 192.168.184.128

iptables -A INPUT -j ACCEPT -p icmp -i eth0 –icmp-type echo-request -d 192.168.184.128

iptables -A INPUT -j ACCEPT -p icmp -i eth0 –icmp-type destination-unreachable -d 192.168.184.128

Bu işlemler sonra komut satırına iptables –L –n yazdığınızda karşınıza aşağıdaki kurallar listesi gelecektir.

ACCEPT     icmp –  0.0.0.0/0            192.168.184.128     icmp type 0

ACCEPT     icmp –  0.0.0.0/0            192.168.184.128     icmp type 8

ACCEPT     icmp –  0.0.0.0/0            192.168.184.128     icmp type 3

Ping-of-death türü saldırılardan korunmak için ping işlemlerinin dikkatli bir şekilde yapılandırılması gerekir. Bunun birkaç değişik yolu vardır. Bunlardan ilki tüm ping fragmanları reddetmektir. Ping paketleri genelde çok küçük paketlerden oluşur. Ping-of-death saldırılarından korunmak için ise içinde fragment bulunan tüm paketleri –f anahtarı ile iptables üzerinde engellenir.

#iptables –A INPUT –p icmp –j DROP –f

Diğer bir yolda gelen ping paketlerinin sayısını limitlemektir.

#iptables -A FORWARD -p icmp –icmp-type echo-request -m limit –limit 1/s -j ACCEPT

Port Erişimi Kontrolü

Eğer sisteminiz internet üzerinden web yada ftp sunucusu görevini yapıyorsa iptables kullanarak erişimi kontrol edebilirsiniz. –sport ve –dport opsiyonları kullanarak istenilen servis portlarını belirtebilir ve erişim izni verebilirsiniz. Iptables ayrıca port numaraları yerine, servislerin kullandığı isimler ile de kural yazmanıza olanak sağlar. Servislerin adlarını ve port numaralarını /etc/services dosyasında bulabilirsiniz.  Aşağıdaki örnekte 192.168.1.61 adresinde bulunan sunucuya gelen www isteklerine nasıl izin verileceği gösterilmiştir.

#iptables –A INPUT –d 192.168.1.61 –dport –j ACCEPT

Iptables üzerinde port referanslarını kullanarak da belirli portları koruma altına alabilir yada tamamen yasaklayabilirsiniz. Güvensiz bir bağlantı olan ve 23 nolu portu kullananTelnet buna örnek gösterilebilir.  NFS işlemleriniz koruma altına almak için ise portmapper için kullanan 111 nolu porta erişimi engelleyebilirsiniz.

#Dışarıdan gelen portmapper isteklerini engelle

iptables –A arriving –j DROP –p tcp –i et0 –dport 111

#Dışarıdan gelen telnet istemlerini engelle

iptables –A arriving –j DROP –p tcp –i eth0 –dport telnet

Aşağıdaki sistem tarafından kullanılan bazı servislerin port numaraları ve iptables port etiketleri verilmiştir.

PAKET DURUMLARI: BAĞLANTI İZLEME

Bağlantı izleme yani connection tracking, bağlantı ile ilgili kaynak, hedef ve port bilgilerini izler. Bu izlemenin en büyük faydası hangi paketin hangi tamamlanmış yada ilgili bağlantıya ait olduğunu belirler. Bağlantıları izlemek için önce –m state modülü kullanılır. Daha sonra –state anahtarı kullanılır.

Eğer bir güvenlik duvarı yapılandırıyorsanız, dış dünyadan gelen tüm paketleri engellemeniz gerekir. Ancak tüm paketlerin engellemesi, sizin iç ağınızda bulunan diğer istemcilerin dış dünya ile haberleşmesini engelleyecektir. Örneğin internet.  Burada dikkat edilmesi gereken konu, bir saldırının nasıl gerçekleşeceğidir. Saldırgan sisteminize girmek için öncellikle yeni bir bağlantı açmak zorunda. Bu tür bağlantı paketlerinin başlıklarında(header) SYN bölümü(bit) açık ve FIN ve ACK bölümleri(bits) boştur.  Bu tür paketlerin DROP edilmesi, sisteminize dışarıdan yapılacak olan her türlü bağlantıyı engellemiş olacaktır. Ancak iç ağımızdan dış dünya  ile bağlantı kurmuş tüm kullanıcılarımız işlemlerini sorunsuz halde devam edebileceklerdir. Aşağıdaki örnekte eth0 arabirimimize dışardan yapılacak her türlü bağlantının nasıl engeldiği gösterilmektedir.

iptables –A INPUT –m state –state NEW –i eth0 –j DROP

! İşaretini ve ACCEPT hedefini kullanarak eth0 haricinde diğer arabirimlere gelen tüm paketleri kabul edebilirsiniz. Eğer eth0 arabirimi internete açılan arabirim ise bu kural dışarıdan gelen tüm bağlantı isteklerini engelleyecektir. Ancak iç ağınız makineniz ile bağlantı kurabileceklerdir.

iptables –A INPUT –m state –state NEW ! –i eth0 –j ACCEPT

Aşağıdaki örnekte ise, eth0 üzerinden kurulmuş bağlantılar yâda bu bağlantılar ile alakalı paketlerin geçişine izin veriyoruz.

iptables – INPUT –m state –state ESTABLISHED,RELATED –i eth0

NAT(Network Address Translation)

NAT, paketlerin sistem üzerinden geçerken hedef yada kaynaklarını değiştirmeye yarayan bir yöntemdir. Sistem üzerinden geçen paketler, eğer geçtikleri sistem üzerinde NAT uygulaması yapılırsa, kaynak yâda hedefleri değiştirilir. Bu işlem yapılırken, sistem ne tür değişikliklerin yapıldığı bilgisini tutar. Bu gelen paketlere verilen cevaplarda, paketlerin doğru adreslere gitmesine yardımcı olur.

NAT genelde tek genel IP kullanarak internet’e bağlanan sistemlerde kullanılır. IP maskeleme yöntemi ile, kaynak ve hedef adresler değiştirilerek güvenlik duvarı yada ağ geçidinden çıkan geçerek internete çıkan paketlerin güvenliği sağlanır. Ağ geçitlerinin genelde tek IP adresi bulunur. Eğer birden fazla sunucunuz ve tek IP adresiniz varsa, NAT kullanarak gerekli paketleri gerekli sunuculara yönlendirebilirsiniz.

NAT KURALLARI OLUŞTURMAK

NAT tablolarına iptables komutu ile kural eklemek için –t nat anahtarını kullanmanız gerekir. Eğer NAT tablosundaki kuralları görmek için ise –t nat –L komutu kullanılır.

Kural oluşturmak için;

#İptables –t nat

Kuralları listelemek için

#İptables –t nat –L –n

Buradaki –n anahtarı kurallardaki IP adreslerini ve port numaralarını rakamsal formatta görüntüleyecektir.

NAT HEDEF ve ZİNCİRLERİ(Target&Chains)

İki çeşit NAT yöntemi bulunur, SNAT ve DNAT. SNAT kaynak adresi, DNAT ise hedef adresin değiştirilmesinde kullanılır.

NAT tablosundan bulunan 3 adet zincir çekirdek tarafından NAT işlemleri için kullanılır. Bunlar PREROUTING, POSTROUTING ve OUTPUT. PREROUTING DNAT kuralları için kullanılır. POSTROUTING ise SNAT kuralları için geçerlidir. OUTPUT ise yerel işlemler esnasında oluşturulan paketler için DNAT kuralları için kullanılır.

IP maskeleme POSTROUTING zincirine MASQUERADE eklenerek yapılır.

#iptables –t nat –A POSTROUTING –o eth0 –j  MASQUERADE

Sisteminizden çıkan paketin kaynak adresini değiştirmek için POSTROUTING kuralı ile SNAT hedefi kullanılır. SNAT hedefi için kaynak adresi belirtmek için –to-source seçeneği kullanılır.

#iptables –t nat –A POSTROUTING –o eth0 SNAT –to-source 192.168.0.2

Eğer sisteminize gelen paketin kaynak adresini değiştirmek istiyorsanız PREROUTING kurallı ile beraber DNAT ve –to-destination seçeneği kullanılır.

#iptables –t nat –A PREROUTING –i eth0 –j DNAT –to-destination 192.168.0.2

NAT tablosunu kullanarak, güvenlik duvarınız üzerinde belirli bir port’a gelen istemleri diğer bir sunucuya yönlendirebilirsiniz. Aşağıdaki örnekte 80 nolu www portuna gelen paketler, 192.168.0.4 adresinde bulunan web sunucusunu yönlendirilmektedir.

#iptables –t nat –A PREROUTING –i eth0 –dport 80 –j DNAT –to-destination 192.168.0.4

NAT Yönlendirmesi(NAT Redirection) – Görünmez Vekil Sunucular

(Transparent Proxies)

NAT tablolarını kullanıcıya tamamen görünmez her türlü paket yönlendirmesi yapabilirsiniz. Paket yönlendirmeleri REDIRECT kullanılarak yapılır. Görünmez vekil sunucular sayesinde, alınan paketlerin tümü vekil sunuculara yönlendirilirler. Örneğin 80 nolu www portuna gelen tüm paketler Squid vekil sunucusunun geçerli olarak çalıştığı 3128 nolu porta yönlendirilebilir.

#iptables –t nat –A PREROUTING –i eth1 –dport 80 –j REDIRECT –to-port 3128

Kaynaklar

www.netfilter.org

McGrawHill – Fedora Core 7 and Red Hat Enterprise Linux – Richard PETERSON

www.redhat.com

www.netfilter.org

McGrawHill – Fedora Core 7 and Red Hat Enterprise Linux – Richard PETERSON

www.redhat.com

Erdal YAZICIOĞLU

Günümüzde internet kullanımının artması ile birlikte, sistemlere izinsiz girişlerde çoğalma başladı. Büyük şirketler bu konuda ciddi önlemler alırken, ev kullanıcıları, küçük ve orta ölçekli işletmelerde maalesef güvenlik konusunun ne kadar ciddi bir konu olduğu henüz anlaşılmış değil. Genelde de saldırganların hedefi de bu kitleler oluyor.

Birazdan aşağıda okuyacağınız makalede, size mümkün olan en sade şekilde evinizde yâda işyerinizde bir Linux makinesini nasıl bir güvenlik duvarı(Firewall) haline getireceğinizi anlatmaya çalışacağım.

Bu yazıyı, sistem ve network bilgisi olanlar, Linux kullananlar ve en azından Linux kurmayı bilenler için hazırladım.

Güvenlik Duvarları(Firewalls)

Yukarıda da belirttiğim gibi, internet ile birlikte sistemlere izinsiz girişler de çoğaldı. Bu tür saldırıların önüne geçmek için biz sistem yöneticilerin kullandığı bazı yolların başında güvenlik duvarları(Firewalls), veri şifrelemesi(encryption) ve kimlik doğrulama işlemleri(Authentication) gelir.

Güvenlik Duvarları, bağlantı kurulumu sırasında, izin verilmemiş bağlantıları engellerken, veri şifreleme izin verilmiş kullanıcıların bağlantıları esnaipsında akan verinin güvenliğini sağlar. Kimlik doğrulama ise, belirttiğimiz bu işlemleri yapan kişinin doğru kişi olup olmadığını kanıtlar.

Şu an geçerli Linux çekirdeklerinde Iptables güvenlik duvarı görevini üstlenmiştir.  Bu güvenlik duvarını yapılandırmanız için yapmanız gereken sadece sisteminize ne tür bağlantılara izin vereceğinizi bir takım kurallar ile belirtmeniz olacaktır. Ayrıca IPTables kurulu makineniz eğer geçerli ağ geçidi olarak kullanılıyorsa(Default Gateway), o zaman ağınızı dışarıdan gelecek tüm saldırılara karşı başarı ile koruyacaktır.

Veri şifreleme için SSH ve kimlik doğrulama için Kerberos konularını internet üzerinde araştırmanızı tavsiye ederim. Makale konumuz olmadığından, bu başlıklara girmiyorum.

IPtables

Yerel ağlarınıza kullanabileceğiniz en güzel kaynaklardan biri bir Linux makinesi edinerek, bu sistemi güvenlik duvarı olarak yapılandırmanızdır. Iptables küçük ağlardan geniş ağlara kadar hizmet verebileceği gibi, ücretsiz olarak Linux çekirdeği içine gömülü gelir.  Daha fazla bilgi için www.netfilter.org adresini ziyaret edebilirsiniz.

Aslında daha derine baktığınızda iptables’ ın ana görevinin paket filtreleme yaparak, hangi paketin iç ağımıza geçiş izni olup olmadığını kontrol etmesi olduğunu göreceksiniz. Basit olarak açıklamak gerekirse paket filtreleme kaynak adres ve hedef adrese bakarak, eğer izin verilmiş ise, paketlerin gönderilmesinden sorumludur.

Diğer bir görevi adres yönlendirmesidir(NAT- Network Address Translation).  Adres yönlendirme işlemi ise gelen paketlerin,  NAT tablosunda belirtilen adreslere gönderimesi olarak açıklayabiliriz.  Gerçekleştirdiği işlemler sırası ile paketlerin belirtilen adreslere yönlendirilmesi, diğer ağlara iletilmesi ve kaynak adreslerin IP Maskeleme(IP Masquerading) kullanılarak saklanmasıdır.

http://www.redhat.com/docs/manuals/enterprise/RHEL-5-manual/Deployment_Guide-en-US/ch-fw.html adresinde Iptables ile ilgili birçok faydalı bilgi bulabilirsiniz.

NAT ve paket filtreleme işlemlerini yapmak için komut satırından iptables komutu kullanılır. Ancak paket filtreleme ve NAT işlemleri ayrı komut ve tabloları kullanılır. Her tablo kendi programı için gerekli komutları içerir. Ayrı tablolarda tutulmasının sebebi sistemin paket filtreleme yaparken aynı tablo üzerinde aynı zamanda NAT görevini yerine getirip asılı kalmasını(overhead) önlemektir. NAT işlemleri ayrıca karışmaması için paket filtreleme işlemlerinden tamamen ayrılmıştır.

Her iki işlemi de gerçekleştirmek için iptables komutu kullanılır. Ancak NAT işlemlerinde iptables komutuna –nat opsiyonu eklenir.

IP6tables

Adından da anlaşılacağı üzere ip6tables Ipv6 desteği verir. Iptables kullanımı ile aynıdır ancak sadece IPv6 adreslerini destekler. Tüm filtreleme komutları desteklenir. Ancak NAT tablosu desteklenmez.

MODULLER

Genelde tüm moduller iptables ile gelir. Ancak ek moduller eklemek istiyorsanız, mesela durum modülü(state module) , kuralları tanımlamadan önce bu modülleri eklemeniz gerekir. Fedora sistemleri üzerinde moduller /usr/src/kernels/kernel-versiyonu/net/ipv4/netfilter dizinin de bulunur. Otomatik olarak yüklenen modüler ipt_prefix olarak yer alırken, yüklenebilecek olanlar ip_prefix formatında olurlar.

Yüklemek istediğiniz modülleri /etc/sysconfig/ dizininde olan iptables-config dosyası içerisinde IPTABLES_MODULES bölümüne yazarak otomatik olarak başlatabilirsiniz. iptables-config dosyası iptables başlatma yazılımı her çalıştığında otomatik olarak bu yazılım tarafından okunurak gerekli modüller yüklenir. ip6tables konfigürasyonu için ise ip6tables-config dosyası kullanılır. Iptables servisini çalıştırmak için komut satırına aşağıdaki komut yazılır.

# service iptables start

Iptables üzerinde paket filtreleme için filter,nat ve mangle tabloları üzerindeki kurallar kullanılır. Paket filtreleme paketleri red etme(drop) ve kabul etme(accept) üzere bir filtre tablosu üzerine kurulmuştur. NAT işlemleri, IP maskeleme gibi, IP maskeleme kurallarının tanımlı olduğu NAT tablosu üzerinde tutulur. MANGLE tablosu ise, Türkçe karşılığı olarak sıkıştırma yâda mengene tablosu da diyebiliriz, özel paket değişimleri için kullanılır. Paketler gönderilmeden, kabul edilmeden yâda iletilmeden önce bu değişiklikler yapılabilir.

Değişik tablolar üzerinde tutulması, paketler sistemi ulaştığında tek bir büyük tablo üzerinden kontrol edilmesi yerine, sadece kendi ihtiyaçlarının olduğu tablo üzerinden işlem yapılmasını sağlar. Bu sayede sistem performansı yükseltilmiş olur.

Daha önce de belirttiğim gibi IP tabloları kuralları iptables komutu kullanılarak yönetilir. Bu komut ile yönetmek istediğiniz tabloyu belirtmeniz gerekir.  Geçerli olan filtre tablosudur.  Eklediğiniz kuralları listelemek ve görüntülemek istediğiniz de –L ve –n anahtarlarını kullanabilirsiniz.  –n anahtarı listeleme esnasında IP adres ve port sonuçlarını sadece rakamsal olarak gösterir. Sadece –L anahtarını kullanarak makine isimlerini ve port etiketlerini görüntüleyebilirsiniz.

#iptables –L –n

ZİNCİRLER (CHAINS)

Linux çekirdeği gelen ve giden paketleri yönetmek için chain adı verilen bir kontrol listesine bakar.  Bu kontrol listesi paket işleme konulmadan önce ne tür işlemlerin yapılacağını belirten kurallar içerir. Kuralların işleyişi programcılıkta sıkça kullanılan if-then-else yapısındadır. Kısaca açıklamak gerekirse, paket birinci kurala uymuyor ise, ikinci kural kontrol edilir. Paketin uyduğu kural bulunana kadar bu işlem devam eder. Tabloda paketin uyduğu herhangi bir kural bulunamaz ise o zaman paket rededilir. Paket bir kurala uymazsa o zaman hedefe(target) yönlendirilir ve hedefte bu paketin nasıl değerlendirileceğine karar verilir. Standart hedefler aşağıdaki tabloda açıklanmıştır. Paket burada da herhangi bir kurula uygun değil ise tekrar zincirin(chain) geçerli hedefine(target) yönlendirilirilerek işleme konulur.

HEDEFLER (TARGETS)

Hedef, iptables terimi ile target, diğer bir zincir(chain) yada kullanıcı tanımlı kurallar zinciridir. Sisteme giren her paket hedefine ulaşmadan önce birçok zincir kurallarından geçer. Kullanıcı tanımlı zincirlerde, geçerli hedef daima çağırıldığı zincir içerisindeki bir sonraki kuraldır. Örneğin bir kuralın hedefi kullanıcı tanımlı zincir ise, kullanıcı tanımlı zincir çalışır. Zincir içerisinde herhangi bir eşleşmez ise o zaman ana zincirdeki bir sonraki kural çalışır.

FIREWALL ve NAT ZİNCİRLERİ(Chain)

Güvenlik duvarı üç adet zincir kullanır. INPUT, OUTPUT ve FORWARD. Paket ağ arabirimimize ulaştığında INPUT zinciri bu paket’in nasıl işlem göreceğine karar verir. Daha sonra sistem çekirdeği(kernel) kendi yönlendirme bilgisini(routing information) kullanarak paketin nereye gönderileceğine karar verir. Eğer başka bir sunucu yâda istemciye gönderilecek ise o zaman FORWARD zinciri kontrol edilir. Paketin gönderilmesinden önce ayrıca OUTPUT zinciri de kontrol edilir. Sonuç olarak, iki adet NAT tablo zinciri, POSTROUTING ve PREROUTING zincirleri, IP maskeleme ve paket adres değişimleri için yaratılır. Geçerli iptables zincirleri aşağıda verilmiştir.

Buraya kadar iptables ile ilgili birçok bilgi verdik. Bir sonraki bölümde iptables tablolarına nasıl kural ekleyeceğimiz ve eklenen kurallarının nasıl değiştirileceğini anlatacağım.

Kaynaklar

www.netfilter.org

McGrawHill – Fedora Core 7 and Red Hat Enterprise Linux – Richard PETERSON

www.redhat.com

www.netfilter.org

McGrawHill – Fedora Core 7 and Red Hat Enterprise Linux – Richard PETERSON

www.redhat.com

Erdal YAZICIOĞLU

Bu makalede size küçük ölçekli Microsoft ağları için Samba Dosya paylaşım sunucusu nasıl yapılandıracağız onu anlatmaya çalışacağım. Kullanıcı sayımızı ben 10 olarak saptadım. Samba sunucusu bu ağdan daha büyük ağlar üzerinde de sorunsuz olarak çalışmaktadır. Ancak aşağıda vereceğim örneği, ortamlarında Domain Controller bulunmayan tüm ağlarda kullanabilirsiniz. O zaman işe koyulalım

GİRİŞ

Birazdan okumaya başlayacağız paragraflarda Samba sunucusu yapılandırması için gerekli temel adımları öğreneceksiniz. Adım adım size ev yada küçük bir ofis ağında ücretsiz, güvenli ve sağlam bir dosya sunucusunun nasıl yapılandırılacağını anlatacağım. Kolay gelsin

Samba TCP/IP protokolü kullanarak, UNIX, Linux, IBM System 390, OpenVMS vb. işletim sistemlerinin Microsost işletim sistemleri ile dosya paylaşımına yarayan bir yazılımdır. Daha detaylı bilgi için http:/www.samba.org adresini ziyaret edebilirsiniz.

Size biraz yapımızdan bahsedelim. Ofisimizde 10 adet kullanıcı var ve bu kullanıların hepsi kendi bilgisayarlarını kullanıyor. Ortamda herhangi bir Domain Controller yok. Herkes kendi makinesinde yerel olarak belirtilen kullanıcı adı ve şifreler ile makinelerine giriyorlar.

Şirket sahibi benim arkadaşım. Şirket dijital dizayn sektöründe. Kendisi bana şirketteki dosya paylaşımdan bahsetti ve herkesin dosyalarını kendi bilgisayalarda tuttuklarını, bunun da bilgisayarların arıza yapması durumda çok fazla problem çıkarttığını belirtti. Küresel ekonomik kriz nedeni ile lisans ücreti ödeyemeceğini, bu işi bir şekilde ücretsiz halletmesi gerektiği söyledi( Burası tamamen sallama inanmayın ). Tabi benim de yardımıma hemen Açık Kaynak Kod ailesi yetişti. Şirketi ziyaret ettiğimde şirket yapısının bir krokisini çıkarttım. Tüm bilgisayarlar bir switch üzerinden ağa girmekteler. Kullanıcı tablosu ise aşağıda verilmiştir.

Kullanıcı tablomuz ve vereceğimiz paylaşımlar yukarıdaki gibi olacak. Şirket sahibi Hakan Uzuner’in tüm dizaynlar üzerinde tam kontrolü olurken, diğer kullanıcılar sadece kendi klasörlerine yazabilecekler. Ancak diğer kişilerin dizaynlarını Read-Only olarak görebilecekler.

Kullanıcı adı ve şifreler tamamen uydurmadır.İsim bulamadığımdan portaldaki arkadaşların ismini kullandım. Umarım kızmazlar

Kullanacağımız işletim sistemi CentOS-5.2. Bu yazı yazılırken en son sürüm bu idi. Detaylar için http:/www.centos.com adresini ziyaret edebilirsiniz. Anlatacağım özellikler diğer Linux versiyonlarında çalışacaktır.

SAMBA SUNUCUSUNUN YÜKLENMESİ

Samba sunucusunu her linux dağıtımı ile yüklenecek paket olarak gelir.Aşağıdaki ekranda işletim sisteminizin ilk kurulumu esnasında yada Paket Yöneticisini kullanarak SAMBA’nın kurulumu gösterilmektedir. Aşağıdaki ekran test makinem olan Fedora8′den alınmıştır. Ancak CentOS işletim sistemlerinde de aynı uygulamalar yapılır. 

Ben yukarıdaki uygulamayı yapmayarak, daha güncel sürümü alabilmek için yum fonksiyonun kullanarak Samba sunucusunu yükleyeceğim.

Önce Samba sunucusunun sistemizde kurulu olup olmadığına bakalım ve eğer kurulu değil ise o zaman samba yı sunucumuza kuralım.

[root@server2 /]# rpm -q samba
package samba is not installed
root@server2 /]# yum install samba
Setting up Install Process
Parsing package install arguments
Resolving Dependencies
……
Transaction Summary
===========================================
Install 1 Package(s)
Update 2 Package(s)
Remove 0 Package(s)
Total download size: 30 M
Is this ok [y/N]: y

Yukarıdaki soruya y cevabı verip dosyaları indirmeye başlıyoruz.

Downloading Packages:

(1/3): samba-client-3.0.2 100% |========| 4.9 MB 00:16
(2/3): samba-common-3.0.2 100% |=====| 8.7 MB 00:27
(3/3): samba-3.0.28-1.el5 100% |=======| 16 MB 00:52

İndirme işlemi bittikten sonra bize GPG anahtarını yüklememiz gerektiği belirten bir uyarı verir. Bu uyarıda y diyerek kurulum işlemini tamamlıyoruz.

warning: rpmts_HdrFromFdno: Header V3 DSA signature: NOKEY, key ID e8562897 Importing GPG key 0xE8562897 "CentOS-5 Key (CentOS 5 Official Signing Key) " from http://mirror.centos.org/
centos/RPM-GPG-KEY-CentOS-5
Is this ok [y/N]: y
Running rpm_check_debug
Running Transaction Test
Finished Transaction Test
Transaction Test Succeeded
Running Transaction
Updating : samba-common ######################### [1/5]
Installing: samba ######################### [2/5]
Updating : samba-client ######################### [3/5]
Cleanup : samba-common ######################### [4/5]
Cleanup : samba-client ######################### [5/5]
Installed: samba.i386 0:3.0.28-1.el5_2.1
Updated: samba-common.i386 0:3.0.28-1.el5_2.1
Dependency Updated: samba-client.i386 0:3.0.28-1.el5_2.1
Complete!
[root@server2 /]#

Buraya kadar herşeyi yukarıda anlatılan gibi uyguladıysanız artık sunucunuzda SAMBA kurulumu tamamlanmıştır. Artık kullanıcılarımız için SAMBA yapılandırmasına geçebiliriz.

SAMBA YAPILANDIRMASI

Bir önceki bölümde SAMBA sunucumuzu sistemimize kurmuştuk. Bu bölümde ise SAMBA sunucumuzu yapılandıracağız.İlk olarak SAMBA sunucumuzun her açılışta otomatik başlaması için ayarlıyoruz

chkconfig smb on komutu SAMBA sunucusu 2,3 ve 5 nolu açılış düzeylerinde otomatik olarak başlatmaya yarar. chckconfig –list smb komutu ile hangi açılış düzeyleri için ayarlanmış olduğunu listeleyebiliriniz.

[root@server2 /]# chkconfig smb on
[root@server2 /]# chkconfig –list smb
smb 0:off 1:off 2:on 3:on 4:on 5:on 6:off

chkconfig smb on komutu sadece SAMBA sunucumuzu işletim sistemi açılırken başlaması için gerekli dedik. İşletim sistemimizi program yüklemesinden sonra tekrar başlatma ihtiyacı olmadığından (Linux!!!:)) Samba sunucumuzu el ile başlatıyoruz. Bir dahaki açılışta SAMBA sunucusu otomatik olarak başlayacaktır.

[root@server2 /]# service smb start
Starting SMB services: [ OK ]
Starting NMB services: [ OK ]

Şimdi ise istemcilerin SAMBA sunucusuna yani smbd uygulamasına bağlanıp bağlanadıklarını test edelim.

[root@server2 /]# smbclient -L localhost -U%
Domain=[MYGROUP] OS=[Unix] Server=[Samba 3.0.28-1.el5_2.1]
Sharename Type Comment
——— —- ——-
IPC$ IPC IPC Service (Samba Server Version 3.0.28-1.el5_2.1)
Domain=[MYGROUP] OS=[Unix] Server=[Samba 3.0.28-1.el5_2.1]
Server Comment
——— ——-
SERVER2 Samba Server Version 3.0.28-1.el5_2.1
Workgroup Master
——— ——-
MYGROUP
[root@server2 /]#

Yukarıdaki işlem SAMBA sunucusunun loopbak arayüzüne cevap verdiğini belirtir. %U komutu SAMBA’ya boş kullanıcı adı ve şifre ile bağlanmaya yarar. Samba dökümanlarında bu komutu Samba çalışmaya başladıktan 15 dakika sonra koşun yazıyor. Ancak ben hemen uyguladım. Sonuç aynı.

Bir sonraki adım ise SAMBA sunucusunda paylaşımlarımızı açmak. Samba yapılandırma dosyası /etc/samba altında smb.conf adı ile bulunur. Bu dosyamızı vi editörünü kullanarak aşağıdaki gibi yapılandırın

[global]

workgroup = CREATIVEDIZAYN

[Dizayn]

comment = Ana dizayn dizini

path = /dizayn

valid users = hakan

read only = No

[%U Dizayn]

comment = Kullanıcı dizayn dosyaları

path = /dizayn/%U

read only = No

Yukarıdaki yapılandırma dosyasında gördüğünüz gibi tüm dosyaların paylaşım alanı Dİzayn olarak belirledik. Daha sonra hakan kullanıcısına bu alanda tüm hakları vereceğiz. Diğer kullanıcılar ise /dizayn/%U ile belirlenmiş kendi alanlarında çalışıyor olacaklar.

Öncelikle dizayn adında grubumuzu yaratalım ve kullanıcıları bu grubun altına ekleyelim. Bu bir test ortamı olduğundan şifreler kısa hatası verecektir. Gerçek ortamlarda daha güçlü şifreler kullanınız.

[root@server2 /]# groupadd dizayn [root@server2 /]# useradd -m -G dizayn -c "Hakan Uzuner" "hakan"
[root@server2 /]# passwd hakan
Changing password for user hakan.
New UNIX password:
BAD PASSWORD: it is too short
Retype new UNIX password:
passwd: all authentication tokens updated successfully.
[root@server2 /]# useradd -m -G dizayn -c "Rahmi Dilli" "rahmi"
[root@server2 /]# passwd rahmi
Changing password for user rahmi.
New UNIX password:
BAD PASSWORD: it is too short
Retype new UNIX password:
passwd: all authentication tokens updated successfully.
[root@server2 /]#

Sadece hakan ve rahmi kullanıcısı için hesapları açtık. Bu işlemi yukarıda verilen tabloda tüm kullanıcılar için yapmanız gerekmektedir.

Şimdi ise hakan ve rahmi kullanıcısının samba şifrelerini düzenleyelim. Buradaki şifrelerin Windows üzerindeki şifreler ile aynı olması gerekmektedir.

[root@server2 /]# smbpasswd -a hakan
New SMB password:
Retype new SMB password:
Added user hakan.
[root@server2 /]# smbpasswd -a rahmi
New SMB password:
Retype new SMB password:
Added user rahmi.

Kullanıcılarımızı ve şifrelerini oluşturduk. Şimdi ise sırada kullanıcı dizinleri var. Bu dizinleri linux komut satırından çok kolay bir şekilde yaratacağız. Ufak bir yazılım işimizi kolaylaştıracak. Komut satırından aşağıdaki komutu girerek dizinleri yaratalım.

[root@server2 /]# for i in rahmi eser mumin sinan serhad selim murat serhat gokhan; do mkdir -p /dizayn/$i; chown $i /dizayn/$i; done
[root@server2 /]# ls -al /dizayn/
total 48
drwxr-xr-x 11 hakan root 4096 Nov 16 17:11 .
drwxr-xr-x 28 root root 4096 Nov 16 17:09 ..
drwxr-xr-x 2 eser root 4096 Nov 16 17:11 eser
drwxr-xr-x 2 gokhan root 4096 Nov 16 17:11 gokhan
drwxr-xr-x 2 mumin root 4096 Nov 16 17:11 mumin
drwxr-xr-x 2 murat root 4096 Nov 16 17:11 murat
drwxr-xr-x 2 rahmi root 4096 Nov 16 17:11 rahmi
drwxr-xr-x 2 selim root 4096 Nov 16 17:11 selim
drwxr-xr-x 2 serhad root 4096 Nov 16 17:11 serhad
drwxr-xr-x 2 serhat root 4096 Nov 16 17:11 serhat
drwxr-xr-x 2 sinan root 4096 Nov 16 17:11 sinan
[root@server2 /]#

Dizinleri hakları ve sahipleri ile mükemmel bir yapımız oluştu. Artık Xp tarafında geçip, istemcilerimizi ayarlama vaktimiz geldi. Bravo bize.

XP tarafında test amacı ile iki adet kullanıcı yaratacağız. Birinci kullanıcının adı hakan ve şifresi hakan’dır,  ikinci kullanıcı ise rahmi ve şifresi rahmidir. Önce hakan kullanıcı ile girip test edelim…

Hakan kullanıcısının tüm dizinleri görüp göremediğini test edelim… 

Şimdi de rahmi kullanıcısı ile giriş yapalım.  

Rahmi kullanıcısı ile giriş yaptığınızda Dizayn dizinine tıklarsanız, sistem sizden kullanıcı adı şifre isteyecektir. Rahmi dizinine ise sorunsuz bir şekilde bağlanabileceksiniz.  

Bir sonraki makalede görüşmek dileği ile… Herkese kolay gelsin.